نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و بیست و سوم :
سروش که انگار عصبی بودن سهیل برایش لذت بخش بود، نیم نگاهی به صورت سرخ شده‌ی او انداخت و با اشاره به موبایلش گفت:
_ دارم عکسایی که چند ماه پیش از بهار گرفته بودم می‌بینم. لامصب با این که دو پاره استخون بیشتر نبود و عجیب حال می‌کردم باهاش.
هر دو دست سهیل مشت شد و نفس سنگینش میان سینه گیر کرد. دلش می‌خواست بلند شود و سروش را تا سر حد مرگ بزند. اما برای نجات جان بهار، مجبور به سکوت بود.
لطفا صبر کنید...
ماهرخ
0ای وای لعنت به اردشیر و سروش